Over Bruce Willis, mijn jeugdig overgewicht en hardnekkige gewoontes!

Old Habits, Die Hard

Dat de nakende dertigste verjaardag van Die Hard, de geslaagde actiefilm die Bruce Willis naar het sterrendom katapulteerde, niet onopgemerkt voorbij zal gaan mag duidelijk zijn. Enkele dagen geleden kopten verschillende kranten dat Bruce Willis tekende voor een zesde deel in de franchise. Ditmaal is het script gebaseerd op de Japanse novel Old Habits en dus lijkt de titel ‘Old Habits, Die Hard‘ volgens de filmfora een ideale keuze. Ik wens dan ook een explosief klantenevent van Cutesolutions want als ‘The Habit Company’ zijn we verplicht ‘gewoontes’ op een prikkelende manier in de kijker te plaatsen. Helaas zal de film ten vroegste in 2018 onze bioscopen aandoen dus ik ben zo vrij alvast wat aandacht te vragen voor het thema ‘hardnekkige’ gewoontes.

Old Habits, Die Hard - Habit Creating Expert

Daarvoor moeten we even terg naar 1988, het jaar waarin ik mij vergaapte aan Die Hard en mijn puberteit tot volle ontwikkeling kwam in the vorm van puistjes en onzekerheden. Mijn voornaamste zorg bevond zich ter hoogte van mijn middel alwaar een extra vetlaagje uiting gaf van een stevig overgewicht. Verder beperkte mijn ‘stevige lichaamsbouw’, het eufemisme waarmee mijn oma mij liefkozend omschreef, de vaardigheden die voor zowat elke vorm van sport zijn vereist. Op die leeftijd hoef je op weinig begrip te rekenen van klasgenootjes die wel als begenadigde sporters door het jongen leven spurtten en dus eindigde ik steevast als laatste in the rijtje bij de samenstelling van voetbalploegjes. Mijn grootste beproeving behelsde dan ook de jaarlijkse ‘sportdagen’ alwaar atletische instructeurs ons inwijden in de geheimen en finesses van balsporten. De bedoeling was dat we de verworven vaardigheden dan verder toepasten tijdens de wekelijkste sportlessen mede ondersteund door de geïndividualiseerde feedback waaraan de sportdag rijk was. In mijn geval leverde die feedback, naast wat hoongelach, minstens zevenhondertachtig ‘verbeterpuntjes’ op. U kan zich dan ook voorstellen dat ik deze gênante dagen dan ook zo snel mogelijk trachtte te vergeten in de knusse warmte van de bioscoop alwaar Bruce Willis het wél klaarspeelde om als underdog de wereld te redden.

En dat brengt me naadloos bij dagopleidingen die voor sommige mensen een even grote beproeving moeten zijn als mijn sportdagen. Stel u voor, daags voordien steek een lichte nervositeit de kop op omdat je naar een opleiding moet rond een vaardigheid die niet echt tot je kerntalenten behoort. Bovendien, en ondanks het huidige debat rond mobiliteit, word je verwacht om 9 uur stipt. Dit tijdstip plaatst jou voor de uitdaging om voor 9 uur de huishoudelijke sleur op versneld tempo door te maken, aan je cafeïnebehoefte te voldoen, de stress van het vervoer ten volle te beleven, enkele dringende mails te beantwoorden om tot slot terecht te komen in een halfleeg opleidingslokaal. Tot overmaat van ramp blijken sommige collega’s uitzonderlijk getalenteerd in het thema van de dag. Kortom, tegen de eerste koffiepauze ben je moe, nerveus en eenzaam. Onvermijdelijk krijg je, vaak na enkele confronterende oefeningen, een waslijst aan ‘verbeterpuntjes’ mee. Ook wordt er van jou verwacht dat je deze toepast in de dagelijkse praktijk. Gelukkig is er die avond een leuke film met Bruce Willis op televisie zodat je de dag zo snel mogelijk kan vergeten.

En dat brengt me bij de vraag waarom we de hardnekkige gewoonte van klassieke dagopleidingen blijven omhelzen. Tuurlijk kan je tijdens een dag wat leren maar verwachten dat daarmee de kous af is, is net als een sixpack verwachten na een dagje gym. Duurzame verandering vereist de vertaling van wat we leren naar nieuwe gewoontes die je kan én wil toepassen. Verandering vraagt experimenteren met deze gewoontes en door middel van reflectie en feedback komen tot gewoontes die voor jou werken. Idealiter ligt aan de basis hiervan een opleidingsvorm met gevarieerde leervormen die aansluiten bij de mogelijkheden van de deelnemers.

Laten we daarom alvast met één nieuwe gewoonte van start gaan en meer kritisch bevragen over welke opleidingsvorm het best aansluit bij het beoogde doel en vooral ook bij de doelgroep. Het verstoten pubertje in elk van ons is u alvast dankbaar.

By Bram Doolaege

Professional optimist, found partner Streetwize, Habit expert Cutesolutions

Nawoord Sarah Cherif (owner Cutesolutions)

14 jaar geleden ontmoette ik mijn nieuwe collega Bram Doolaege op teambuilding in Praag. Tijdens een verplicht ‘kernkwaliteiten en valkuilen’ spel waarbij collega’s elkaar sterke en zwakke punten moesten benoemen, hield ik het net als enkele andere vrouwelijke collega’s niet droog. Ik herinner mij dat de nieuweling Bram toen iets gezegd had (ik herinner mij helaas niet meer wat) waarop onze toenmalige baas scherp uithaalde met “Het is niet om te lachen, makker.” Right then and there heb ik besloten dat ik goed ging overeenkomen met die Bram! Intussen ben ik dankbaar voor een fantastische samenwerking die gebaseerd is op vriendschap, loyaliteit, ongelooflijke competentie (van Bram zijn kant toch) en humor. Onze toenmalige baas had ongelijk. Het is wel om te lachen, makker.

SaveSave

SaveSave

Leave a Reply